Os datos estadísticos son unha morea de números que se usan para comparar e analizar un determinado fenómeno no que poden intervir moitas variables. Poren cando os bípedes políticos manexan e interpretan as cifras de xeito interesado e sen ningún rigor, a ciencia deixa de chamarse estadística e pasa a ser propaganda. Neste caso só serve para encher titulares de xornais afíns, contenedores de noticias e para poñer a proba a paciencia e a intelixencia dos votantes.
O deputado popular José Manuel Balseiro (A Mariña) tira foguetes cos datos anunciados sobre o desemprego e referidos á provincia de Lugo: "1.680 parados menos ca en Xaneiro", "unha redución do 5,73%". E isto todo grazas a labor, esforzo e seriedade do Partido Popular, o partido dos traballadores, segundo Cospedal.
Imos ver os datos, sr. Balseiro.
Decembro foi un mes de recuperación de emprego no estado español grazas, sobre todo, á recollida da oliva. Porén foi malo para Galiza que aumentou en 209 desempregados. En concreto, na provincia de Lugo, medrou en 175 persoas.
O número de cotizantes á Seguridade Social pasou, no exercicio 2013 e no conxunto do estado, de 19,4 millóns a 16,2 millóns. Galiza perdeu no mesmo ano 7.724 persoas afiliadas. Este dato indícanos que non hai nin se agarda recuperación positiva de emprego.
Dúas variables que tampouco ten en conta o sr. Balseiro son os desempregados que xa non fichan nas oficinas do Servizo Público de Emprego de Galiza e os moitos galegos que xa se viron forzados ao exilio da emigración. Non vivindo no Mundos de Yupi, Balseiro coñecerá casos (incluso dos seus votantes).
As persoas que non reciben prestacións nin axudas xa "pasan" de fichar no "Inem" galego porque nin funciona nin serve para nada. É máis doado atopar unha oferta de traballo en Lugo no Lanbide vasco que no "Inem" de Ribadeo.
Os que emigraron xa están "descontados" e de regalo de Nadal, o PP dos traballadores acaba de "amortizalos" sacándolles o dereito á Sanidade Pública a partir dos 90 días fora do estado español.
Aínda esquecíame comentar que todos aqueles que fan cursiños tampouco se contabilizan como desempregados.
En fin, agás na precariedade, en canto ao emprego na provincia de Lugo, o 2014 aínda vai ser peor que o 2013.
Mostrando entradas con la etiqueta Lugo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Lugo. Mostrar todas las entradas
4 ene 2014
1 dic 2013
19 oct 2013
Tres mil bandullos agradecidos
| Foto: Xesús Ponte (El Progreso) |
Incapacitados para entender que estamos a vivir nunha das épocas máis negras e funestas da nosa historia recente, aplaudimos, entre racións de polbo, a políticos nefastos que nos conducen cara ao abismo.
Políticos sen argumentario cuxo único razoamento é o infantil "y tu más" e cuxo único mérito salientable é xuntar tres mil bandullos agradecidos nunha pulpada no San Froilán.
20 ago 2013
Cheira mal, cheira mal a política provincial
Levamos unha tempada axitada na política lucense. O PPdeG acusa acotío ao BNG de desviar fondos da Deputación de Lugo para pagar salarios a persoas que só se dedican a traballar para o partido. O BNG, como corresponde en calquera forza colaboradora do Sistema, procede ao día seguinte a desmentir con vaguidades ao estilo "ti máis".
Non sei quen está en posesión da verdade. Nin o vou a aprender xamais. Todo forma parte da mesma estratexia a que xogan os partidos que están no poder ou os que aspiran a estalo.
O que fai fatal o BNG é defenderse acusando. Proba de mala asesoría ou de intentar dirixirse só a un grupo de posibles votantes que creen a súa palabra como se fose un dogma de fe.
Para convencer aos que temos un mínimo de raciocinio, aínda que sexa primitivo, quero entender que existen probas documentais que desmonten as afirmacións que se fan desde o PPdeG. Si é así, nada máis doado que guindalas nunha páxina web para que os paspáns coma min caian da burra.
Non sei quen está en posesión da verdade. Nin o vou a aprender xamais. Todo forma parte da mesma estratexia a que xogan os partidos que están no poder ou os que aspiran a estalo.
O que fai fatal o BNG é defenderse acusando. Proba de mala asesoría ou de intentar dirixirse só a un grupo de posibles votantes que creen a súa palabra como se fose un dogma de fe.
Para convencer aos que temos un mínimo de raciocinio, aínda que sexa primitivo, quero entender que existen probas documentais que desmonten as afirmacións que se fan desde o PPdeG. Si é así, nada máis doado que guindalas nunha páxina web para que os paspáns coma min caian da burra.
4 ago 2013
O leasing, as vacas e a falta de memoria
O leasing, como xa sabe o persoal, é unha palabra inglesa que serve para definir un tipo de contrato de aluguer con dereito a compra. O ben alugado pode ser moble ou inmoble. Pode ser calquera cousa e utilizase para financiarse de xeito máis doado.
Leasing asociámolo enseguida a vehículos e equipación informática, por exemplo. Poren non exclúe absolutamente nada. Que a empresa catalá Cipsa Pecuaria alugue vacas usando este sistema pódelle parecer unha novidade a El Progreso mais só é descoñecemento dun pasado moi recente, cando menos na Mariña.
As "vacas postas" era unha práctica habitual non fai moito tempo. Caciques, gandeiros ricos, tratantes, ... deixaban en casas de gandeiros con menos recursos vacas no canto dun aluguer. "Poñíanche unha vaca". Isto xa era leasing, o que pasa é que aínda non sabiamos inglés.
Leasing asociámolo enseguida a vehículos e equipación informática, por exemplo. Poren non exclúe absolutamente nada. Que a empresa catalá Cipsa Pecuaria alugue vacas usando este sistema pódelle parecer unha novidade a El Progreso mais só é descoñecemento dun pasado moi recente, cando menos na Mariña.
As "vacas postas" era unha práctica habitual non fai moito tempo. Caciques, gandeiros ricos, tratantes, ... deixaban en casas de gandeiros con menos recursos vacas no canto dun aluguer. "Poñíanche unha vaca". Isto xa era leasing, o que pasa é que aínda non sabiamos inglés.
8 jun 2013
Outlet do Libro Galego no Museo de Lugo
Hoxe comezou na cidade amurallada a Outlet do Libro Galego que se celebra na sala de exposicións do Museo de Lugo entre o 8 e o 16 deste mes. O horario é de 11:00 a 14:00 horas e de 17:00 a 21:00 horas, agás os domingos, que a institución museística pecha polas tardes.
O prezo estabelecido para os libros fondo de catálogo das editoras son de 3 euros por exemplar, 5 euros mercando 2 exemplares e 10 euros por 5 exemplares.
O prezo estabelecido para os libros fondo de catálogo das editoras son de 3 euros por exemplar, 5 euros mercando 2 exemplares e 10 euros por 5 exemplares.
6 may 2013
Para dirixir ao PSdeG hai que ser Franco
![]() |
| Foto: Wikipedia |
José Ramón Gómez Besteiro, presidente da Deputación de Lugo e candidato a substituír a Pachi Vázquez no PSdeG, ven de facer unhas, cando menos, curiosas declaracións na Cadena Ser, enmarcadas na súa campaña de promoción persoal dentro do partido.
Que hai que ser franco para dirixir ao PSdeG semella obvio. A franqueza dos líderes políticos debería ser unha propiedade natural de calquera individuo que dedique parte da súa vida a prestar un servizo á cidadanía. A pega é que tal e como está a sociedade hoxe en día non é doado atopar un cidadán, se cadra algún despistado, que aínda pense que a sinceridade é un valor para os socialistas, para os populares ou para o resto das forzas políticas. E magoa pero é a desafección a onde nos conduciu a endogamia partidista e a incapacidade de rexeneración. Nunca cambia nada porque, de igual xeito que fan no Vaticano para escoller novo Papa, nos partidos políticos sempre elixen os mesmos pontífices, sexa dun xeito ou doutro.
No caso do PSdeG, Besteiro quere convencernos que é un partido vertebrador da Galiza. Difícil de crer. Sobre todo cando ao mesmo tempo, no programa de TeleCinco "El Gran Debate" teñen de convidado ao ilustre socialista, ex alcalde da Coruña e ex embaixador no Vaticano Francisco Vázquez; pedindo un goberno de concentración PP-PSOE. E Paco Vázquez xa dixo a quen apoiaba na loita pola xefatura do PSdeG.
Un novo Partido Socialista de Galicia, con Besteiro á cabeza, se quere como pretende ser referente entre os galegos e as galegas tócalle facer moita limpeza nas súas filas. Dou por suposto que agardan ás eleccións municipais para empezar a esixir responsabilidades.
En calquera caso a vía para conectar co sector máis progresista da Galiza está moi lonxe porque pasa por unha estación que se chama galeguismo e xa fai tempo que o PSdeG non para nela.
2 may 2013
El Capitán Lugo, Miliki e un selo para Correos
Grazas a unha nota aparecida no xornal El Progreso (diario de Lugo y su provincia) aprendín da existencia do do blog "El Capitán Lugo", de Juan Carlos Martínez Valcarcel. Un sitio interesante para que guste da ilustración e do debuxo.
O traballo do artista lugués veuse recompensado recentemente co anuncio de Correos do lanzamento dun selo adicado ao desaparecido Miliki sobre un debuxo da súa autoría e publicado no seu blog.
Poranse en circulación, a partir do 13 de xuño, 300.000 unidades por un valor de 37 céntimos cada un.
12 abr 2013
Entrevista a Enriqueta Otero na COPE no 1987
Entrevista a Enriqueta Otero realizada pola cadena COPE Lugo no ano 1987 (Enriqueta finou o 31 de outubro de 1989). O texto está extraído do libro "Lucenses 2" (ISBN 84-605-9860-8) na súa primeira edición en Decembro de 1.999.
Tengo accidente cerebro-vascular, con deficiencia circulatoria de mi cerebro. Tengo problemas para expresarme, tengo amnesia. Has de ayudarme un poco para que todo quede claro.
Todo lo que haga falta, pero tiene usted una voz fuerte, parece estar llena de vitalidad.
Es porque hay una cosa que la llama fuerza de voluntad. Y te hago una pregunta; ¿la fuerza de voluntad tiene fuerza creadora?. O sea, ¿lo que el ser humano desea intensamente, lo crea?
Pues... en el caso de usted parece que sí.
Lo mío, según expresaron los médicos, es un verdadero milagro; porque tendría que estar ahora babándome, torcida, con la boca de3 una manera o de otra; y no estoy allá aún fea del todo; si no, mírame... mírame... ¿como te llamas?. Ves, no me sale tu nombre.
Le sale, le sale.
…Rivera..., Rivera Cela, hijo de Rivera Manso.
Y nieto de Rivera Fructoso.
Sí, ya estás con la familia; el concepto de familia...; pues como no lo modifiquemos un poco... apañados vamos.
Doña Enriqueta, dígame cuando nació.
Si te lo digo lo sabes todo.
Dígamelo.
Pues en el 10.
¿Se acuerda del día?
Pues sí, el 26 de febrero, en un sitio que se llama Miranda, en el ayuntamiento de Castroverde; amo mucho ese rincón y quiero hacer todavía muchas cosas por él antes de que me “duerma”; porque yo no quiero “dormirme” aún; y no es porque me interese mucho esta vida de desequilibrio que ha creado el sistema capitalista-burgués-explotador; un sistema de transición parecido al que afecto al Imperio Romano cuando los bárbaros lo invadieron.
¿Quiénes eran sus padres?
¿Qué?
Que me diga quienes eran sus padres.
Pues un hombre y una mujer.
¿A que se dedicaban?
En un cierto tiempo no lejano eran los hidalgos de la comarca, los dueños de muchas tierras. Mi padre presumía de que era Caballero Cubierto ante el Rey; y... tonterías; y... holgazán; porque eran holgazanes.
¿Sus padres eran holgazanes?
Bueno, espera, mi madre no tuvo tiempo a ser holgazana; se casó a los 17 años; la llevó allí un canónigo tío de ella; parió nueve veces y murió a los 36 años; yo creo que trabajó, ¿verdad?
¿Y su padre?
Mi padre era un señor estilo de antes, un hidalgo; tenía dos “Mercedes”; entonces dos “Mercedes” eran dos caballos grandes; tenía barba hasta la cintura y presumía de andar de mercado en mercado; mi padre era un caso de machismo. Una de las cosas contra las que quiero luchar antes de “dormirme” es contra el machismo.
Usted en aquella familia vivió bien.
Bueno, viví al lado de un sacerdote, de un canónigo.
¿Estudió?
En el Colegio de la Milagrosa, en la Plaza de El Ferrol; que hay que ver lo que hizo el alcalde Quiroga, quitándome aquel árbol tan bonito debajo del cual jugaba yo.
Deje a Quiroga tranquilo y dígame que estudió en La Milagrosa.
Estudié bachillerato y luego magisterio, eran los años 20.
No era habitual entonces que las mujeres estudiasen.
Pero yo estudié.
¿Y tenía ya unas ideas políticas concretas?
Y que le importa a nadie eso. Pero te voy a contar una anécdota que te va a dar noción de mis ideas políticas: era Carmen Pardo la directora de la Normal de Lugo. Me examinó de una lección, en pedagogía, que recuerdo que se trataba sobre la escuela única y que yo desarrollé como mi mente me aconsejaba; la profesora se tambaleó en su silla y cuando acabé me dijo: “Enriqueta Otero, usted es una bolchevique!” (yo había dicho que la escuela única debía atender a las capacidades y no al poder del dinero). Vyebim yo no sabría que significaba aquello de bolchevique y como no me gustó el tono me fui a quejar a la superiora de La Milagrosa. Yo ya era entonces comunista.
¿Sin saberlo?
Comunista se nace. Comunista era Cristo y no asistió a las escuelas de Lenin o de Marx.
¿Dónde la destinan cuando acaba la carrera?
A San Cosme de Barreiros, donde con 5 pesetas que ganaba tenía que atender también a tres hermanos míos, los pequeños, que no habían conocido a su madre, porque mi madre ya había muerto. En San Cosme estaban muy contentos conmigo; tenía 81 niñas y me hicieron un chalet, que me regalaban si me quedaba allí. Después estuve en Montefurado y más adelante en cinco o seis más, hasta que saqué las oposiciones y me fui a Madrid y amplié estudios en la especialidad de sordomudos. La República se había proclamado en el 31, creando la sección de pedagogía en filosofía y letras, donde yo me matriculé; y en eso estaba cuando estalló la Guerra Civil.
¿Y la pilló en Madrid?
En Madrid. Allí me concienció mucho un chico de Coruña que se llamaba Castro y que había estado en Rusia formándose. Me concienció mucho sobre lo de Mussolini, sobre lo de Hitler, sobre el fascismo, sobre las cosas que yo tenía oscuras en el sentido de formación, que nadie sale milagrosamente concienciado de las ideas básicas fundamentales.
¿Qué le pasa el 18 de julio del 36?
Como yo me había hecho practicante, me llaman de la Casa del Pueblo para que me vaya al Hospital de Carabanchel. Allí había 100 monjas y había que sustituirlas. Allí estaba Gómez Ulla (que aún se llama hoy Hospital de Gómez Ulla) que trabajaba mucho y me decía: “que vas a caer, que vas a caer”. Me nombraron del Comité de Dirección y sustituimos a las monjas por 47 enfermeras.
Entre ellas usted.
Yo dirigía.
¿Y cuántos años tenía?
Pues 25 o 26. Recuerdo que un día le dije a Gómez Ulla, cuando trataba de protegerme mientras llegaban los soldados con las entrañas de fuera: “muchas gracias Gómez Ulla, pero no se preocupe tanto por mi, porque no ha de morir un soldado nuestro por falta de atención y por sus ideas, que ya sabemos cuales son”. Recuerdo el trabajo magnífico de una enfermera de origen griego que se llamaba Georgakopoulus y que hacía el trabajo de 10 ó 12 monjas. A mí me respetaba mucho; fumaba, pero cuando entraba yo escondía el cigarro detrás del culito.
Pero usted no se quedó a cuidar heridos; usted se fue al frente a tirar tiros.
Y los tiré después de la guerra todavía; caí en combate con las fuerzas de la represión ahí donde se hizo la Frigsa; tiré todos los tiros que tenía hasta que se me acabó la munición; me iba a da un tiro en la sien, pero a la pistola le dio por encasquillarse; era el año 46 y yo estaba en el maquis.
Volvamos otra vez, un poco, a la guerra.
Yo dirigí varios centros hospitalarios y culturales. Habíamos creado milicias de la cultura; yo era directora de la Escuela Central de Milicias de la Cultura para no dejar ni un analfabeto en todo el ejercito. No éramos los “tragacuras”, éramos aquellos que íbamos a por un mundo distinto, éramos los representantes de la República.
¿Dónde se encuentra al final de la guerra?
Pues en la cárcel, pero no porque me cogiera la reacción, el falangismo; me había pillado la Junta de Defensa Casadista. ¿Sabes como terminó la guerra?. Te lo voy a explicar, porque esto hay que contárselo a la juventud. Al terminar la guerra, todos los partidos políticos –digo todos porque hasta Mera, anarquista, también estuvo de acuerdo-- decidieron entregar el poder a Franco; los comunistas, no; pensábamos que había que dar la batalla con el Ejército del Centro, que defendía los 9 puntos de Negrín; pero la Junta no hizo eso; la Junta estaba integrada por Casado, Besteiro, Largo Caballero, Wenceslao Carrillo (padre de Santiaguito)...; yo luché ocho días en la calle; si llego a tener todas las calles que conquisté en esos ocho días era rica; e resulta que non teño un can, non teño unha cadela. “Están locos esos comunistas”, decían, “ya perdimos el Norte, Levante y demás”; y estaban contra Negrín que quería mantener la lucha en el Centro; Negrín era socialista, pero el Comité Central del Partido Comunista estaba a su lado. Yo me subí a los tanques para dar discursos y apoyar a Negrín y evitar la rendición sin condiciones a Franco.
Entonces a usted en la cárcel la meten los suyos.
Uno con un brazalete blanco, del partido socialista. Yo estaba hablando subida a un tanque y le dije apartando una cazadora de cuero que llevaba: “dispara, traidor, que pronto estarás tú en los campos de concentración!”. Y así fue, así fue. Tenéis que saber cómo fue la terminación de la guerra...
Bueno
…Y la responsabilidad enorme de los que estaban en el poder que eran los socialistas, y de Besteiro que después las pagó gordas –le estuvo bien (no en el sentido personal)-- él era el que decía: “ españoles, no más derramamiento de sangre, esos comunistas están locos! A mi, cuando terminó la guerra, me habían llevado a los Salesianos, estábamos retenidas o detenidas 2.600 mujeres que no nos entregamos nunca al franquismo; de allí pasamos a la cárcel de Ventas; nos llevan los de la Junta, los socialistas, para entregarnos. Entonces nos organizamos en Comité y le dijimos a la jefa de servicio que nos entregase la llave para poder salir; porque ya habían machacado a las Juventudes Socialistas Unificadas y qué no harían con las mujeres revolucionarias; entonces la que mandaba no nos quería dejar marchar y la amenzamos con tirarla por el balcón; se asustó y fuimos saliendo poco a poco.
Y se echó al monte
A qué monte me iba a echar, coño, si aún estaba en La Cibeles; deambulé por Madrid; no podía ni irme a mi casa, ni irme con los de izquierdas, y menos con los de derechas. En Ventas me reuní con un tal García Giménez; era maestro en Don Benito (Badajoz) y me tenía todo preparado para escapar para Levante, pero yo dije que no, que había que reconquistar España; o sea, el comienzo de la resistencia. En Madrid estuve 16 o 17 días de un sitio para otro, sin que me detuviesen, hasta que puede venir a Galicia. El viajes para aquí fue... si me vieses hablar con los llamados nacionales, disimulando!; debían creer que yo era Pilarita Primo de Rivera o algo por el estilo. Bueno, después de muchas peripecias, conseguí llegar a Lugo en tren.
¿Ya la perseguían los ganadores?
Estaba perseguidísima. No se por qué el fascismo me dio una importancia que no tenía. Yo creo que la mía, y puedo demostrarlo, fue la persecución más intensa que hubo en España. La directora de un grupo escolar, Dolores Ruíz de Castañeda, que no era de derechas, lo había oído, y me mando recado que querían encontrarme “viva o muerta”.
¿Cómo se camufla aquí?
Llegué a la estación de Lugo y me fui a la lucense casa de un señor de Castroverde que se llamaba Manuel Gómez Díaz y que era cura y amigo de mi familiaM me escondió en su casa; pero a mi me venían pisando los talones y él me dijo que si llegaban a casa tenía que tirarme por una ventana que daba a las obras de la actual Delegación de Hacienda, que se estaba construyendo; esa fórmula a mí no me gustó y decidí marcharme; salí por la sacristía de la Iglesia de La Nova.
¿Y trató de contactar con otra gente, con el maquis?
Es que yo no tenía ni idea de donde estaba nadie: ni familia, ni mis amigos; me dijeron que en la zona de Becerreá había muchos republicanos huídos y allí empiezo a organizar la guerrilla.
¿Eran muchos?
Cientos
¿Y por dónde andaban concretamente?
Por todas partes; teníamos que ser dinámicos, saltar de un sitio a otro, porque si no nos localizaban y nos detenían. Era muy importante saber de casas de antifascistas, de gente fichada, que nos escondía temporalmente. Yo aguanté así unos siete años; de un lado para otro, luchando aquí y allá.
A usted la detuvieron en el 46
No me detuvieron, cai.
Bueno, como usted quiera.
Pues fue donde estaba la Frigsa, se llamaba el Agro do Rolo. Allí, en una casa, tenía una imprenta clandestina y un lugar para esconderme. Cuando me encontraron ofrecí resistencia y hubo muchos tiros; no me dejé coger hasta que me hirieron de gravedad y después me llevaron a rastras hasta la carretera; fíjate como me arrastrarían que cuando llegamos a la carretera por la espalda no tenía ropa. Me ingresaron en el hospital y allí me operaron aun vive hoy Sor Magdalena, que estaba en el quirófano. Después, una vez, le llevé un ramo de claveles rojos y una caja de bombones y se acordaba muy bien de mí. Le habían dicho que yo era una mujer “muy peligrosísima”.
Y del Hospital, a la cárcel.
Cuando me recuperé un poco me llevaron a la Prisión Provincial, que estaba al lado de la actual Estación de Autobuses; me metieron en la celda número 15.
¿Cuánto tiempo pasa en la cárcel?
Diecinueve años, hasta el 65.
¿Siempre en Lugo?
No, no, estuve en muchas, en muchas.
¿Qué hacía en la cárcel?
Oposición, guerra sin parar; estaba siempre en las celdas de castigo; yo protestaba por todo.
¿La juzgaron aquí?
No, en La Coruña, en la sede de la VIII Región Militar; me llevaron en camilla porque aún estaba herida. Por una de las cosas que me juzgaron fue por “atentado a la fuerza pública”; yo les contesté “no eran fuerza pública, eran atracadores, perturbadores de España”. Rivas Pichel, mi defensor, me decía que callara, pero yo no le hice caso porque ya sabía que me iban a matar...
¿Y la condenaron a muerte?
Sí.
¿Y usted se vio contra el paredón?
Oí como levantaban la horca; porque nos iban a ahorcar; éramos cinco y luego sólo ahorcaron a dos: a Julio Nieto y a Ramón Vivero; por cierto que ahora que se hacen homenajes a la resistencia, porque se homenajea a Lorca y a otros, en Lugo hay que hacer un homenaje a esos dos héroes, a esos dos modelo de hombres.
Y usted se salvó.
Me iban a ajusticiar por la mañana y a las cinco de la madrugada vino mi defensor corriendo, Rivas Pichel, diciendo que la intervención de algunos organismos internacionales que estaban presionando al gobierno de Franco, había servido para que me conmutasen la pena de muerte por treinta años de reclusión.
Cuando en el 65 sale en libertad, ¿la rehabilitaron como maestra?
No, no, no; me pasé 16 años apañando bellotas en mi pueblo y criando cerditos.
¿Y cómo la acogen sus vecinos y compañeros cuando sale, tras un pasado tan tumultuoso?
Pues me acogen muy bien, pero con precauciones, porque en aquellos años seguíamos en pleno fascismo, con unas represalias terribles.
Pero a usted no le hacen nada
¿Que no me hacen nada? Pero si llegaron a amenazar a la gente que intentaba ayudarme. Yo me hice allí una casa; y la hice yo sola, yo sola; no me pudieron ni mover una piedra. Al principio se me caía todo; los ladrillos, todo; pero la acabé.
¿De qué vivía?
De trabajar las tierras y de vender los animales que criaba.
Pero acaban reponiéndola en su puesto de maestra.
En 1974.
Antes de que muriese Franco.
Antes de que muriese Franco. Pero mire que reposición más curiosa: quiso Franco dar una apariencia de libertad, que se admitía a los que no tuviesen las manos manchadas de sangre (a mi nunca me pudieron demostrar nada de esos) y todo lo de atrás estaba liquidado; entonces una señora que era jefe de negociado en Madrid vio que yo reunía los requisitos necesarios y me metió en la lista de rehabilitados. Cuando eso llegó aquí, el Delegado de Educación dijo “¿pero cómo han repuesto a Enriqueta Otero, esa peligrosa comunista, para las escuelas?”. Fíjate la que se armaría que hasta quisieron echar a la señora de Madrid, que tuvo que defenderse alegando que yo cumplía las condiciones exigidas y nada más. Era el año 1.974, en noviembre, y me empezaron a destinar a escuelas que estaban suprimidas; metieron por medio hasta a la CIA. Una vez me llegó un escrito firmado por el Delegado que decía “en virtud de órdenes verbales –y no pueden ser verbales, cuando la decisión la había tomado el Ministro de Educación-- espere usted el número de registro personal que le ha de adjudicar la Presidencia del Gobierno”.
¿Cuándo, por fin, le dan escuela?
En 1.975; la escuela de Fontarón.
¿Y cuánto estuvo en activo?
Pues el necesario para “sacarle” allí al cura una casa rectoral muy buena para que comiesen en ella los niños. De la Delegación me mandaban oficios: “pase usted al servicio de la Inspección”, pero yo me iba afianzando en mis derechos.
Voy a cambiar de tema Enriqueta: ¿usted no se casó nunca?
Si señor.
¿Síííííí?
Hombre!
¿Cuándo?
Ya antes de la guerra; a él lo cogió aquí y a mí del otro lado. Me mandó un telegrama diciendo que iba para allí, pero ya no llegaron los trenes; y yo no le vi nunca más; hizo muchas hazañas, muchas cosas, como todos los machistas; y se murió.
¿Se puede saber cómo se llamaba su esposo?
Si, como no, José Teijón.
¿Tuvieron hijos?
No, no me dio tiempo.
Y ahora, jubilada.
Ahora jubilada tengo un retiro, porque soy la maestra más antigua de España, empecé a ejercer con Alfonso XIII.
¿Cuánto cobra?
Non cho teño que dicir, que logo o mesmo me atracas.
Por Dios!
Espera unha cousa, espera que xa cho direi.
Que tampoco me importa tanto.
Tengo un retiro digno; llegando a las 100.000 pesetas, ya se puede vivir, ¿no?
Si, claro.
Por eso hice la Escuela de Cellán, por eso hice la Asociación de Vecinos de Castroverde, por eso hice la Escuela de Freiría, allí trabajé muchísimo, por eso hice “O Carriño”, en “O Carriño” me gasté de mi dinero, más de un millón de pesetas. Un día Portomeñe me quiso dar 30.000 pesetas y le dije que se las guardara para una cuchipanda. Yo como poco, ¿sabes?; me acostumbré a comer poco en la cárcel; cuando estaba castigada, o sea casi siempre, me daban un cazo de zanahorias.
¿Y en qué anda ahora metida, cuales son sus proyestos?
Incidir en el sistema educativo español, en convencer a la gente de que la cultura es lo único que nos puede salvar...
Oiga, que se me olvidaba una cosa: usted tuvo mucha relación con la Pasionaria.
Mucha, concidí con ella en el trabajo, en los hogares del soldado; que yo creé muchos para que el soldado no se dispersara y cayera en las enfermedades venéreas y se perdiera en los permisos; el más importante hogar fue el de Fresno del Torete.
¿Y no le da pena de que todo aquello por lo que luchó se haya quedado en casi nada? Porque ustedes, los comunistas, están hechos una desgracia.
Bueno, ya viene con lo de los partidos...
No, le estoy diciendo la verdad: la gente no les vota; al Sr. Carrillo, que era un líder, lo han desplazado...
Pobrecillo él! Carrillo, Carrillo... sí; el es un heredero del odio al partido de su padre; estoy aquí dándole una puntada. Yo ya he dicho que el partido no era lo que decía Dolores Ibárruri, ni lo que decía Carrillo, ni lo que decía Gerardo Iglesias; el partido era “la oposición dialéctica-científica a un mundo distinto del mundo paranoico de la locura fascista hitleriana”.
Ahora mismo usted me recuerda, hablando, a Dalí.
¿Dalí?...Dalí estará tolo, pero eu non. Dalí es un hombre con las ideas monolíticas de la vieja sociedad.
¿Usted está contenta en Lugo?
Cómo no voy a estar contenta; aquí nací y respiré mi aire...
¿La tratan bien, es una persona respetada?
Yo creo que si me conocen bien y ven lo que quiero y lo que propugno, me deben respetar. “No es culto quien no se vea como parte de un todo en la evolución del universo la cultura vale más que la riqueza; con la sociedad no eres acreedor, eres deudor; tienes que devolver a la sociedad lo muchísimo que le debes...!
9 abr 2013
Non se fían nin deles
A pasada semana tiven que pasar un par de veces pola Dirección Xeral de Tráfico en Lugo e polo Edificio administrativo que ten a Xunta de Galiza na Ronda da Muralla. A parte de comprobar que o que falaba Larra no se tempo segue vixente logo de tantas décadas e que a administración non evoluciona ao ritmo da sociedade da información e do coñecemento deste século XXI, hai outra cousa que me chamou a atención: a seguridade privada.
Admito que son profano nestas materias poren entrar nun edificio da Garda Civil custodiado por seguridade privada, a parte do paradoxo, cando menos faiche pensar: a Benemérita non se fía dos seus efectivos para protexer as súas instalacións.
Outro tanto acontece no Edificio da Xunta. Para que temos Policía Autonómica? Por que non entra dentro das súas funcións a seguridade das instalacións propiedade do goberno galego?
Non sei cal é a explicación, o único que observo é un negocio para as empresas privadas de seguridade e unha moi mala imaxe para a Garda Civil e para a Xunta de Galiza.
7 abr 2013
Terbutalina e Familia Caamagno no Clavi
![]() |
| foto: Charlie Peartree |
Rock indíxena. Herdeiros da carraxe dos vellos gaiteiros que camiñaban polas corredoiras do País achegando as nosas músicas ás nosas xentes.
Seguimos igual que naqueles tempos escuros doutros séculos. Non hai
apoio para o rock galego. Non pasa nada. Hai bandas, hai calidade, hai aptitudes e, sobre todo, hai que seguir a traballar sobre o concepto creado polos Saicos aló polos anos 60: "Demolición". "Demoler parlamentos que non representan, demoler concellos que nos rouban."
Adiante co rock galego, outro movemento necesario para remexer conciencias na Galiza.
29 mar 2013
Unha oficina de turismo para Barreiros na Autovía
Lendo no Progreso a pretensión do Concello de Ribadeo de usar o tirón que ten a Praia das Catedrais para atraer turismo, non podo máis que pensar en que se fai no veciño Concello de Barreiros para usar este reclamo e outros para situalo nun merecido destino de excelencia turística.
O turismo responsábel e formado xera riqueza. Pode ser unha fonte de ingresos moi importante para Barreiros pero hai que xestionalo dentro duns parámetros de calidade para convertelo nun sector estratéxico.
O Concello de Barreiros, a parte das súas praias, ten moito máis que ofrecer aos seus visitantes: patrimonio histórico, ofertas culturais, festivais musicais, festas, etc. pero a coordinación, dende o Goberno Municipal, non é dabondo para ofrecelos de xeito atractivo aos seus posibles receptores.
O paso da Autovía polo Concello, a parte de vistas sobre o Cantábrico, deixou á altura da saída cara a Barreiros dun espazo físico destinado a colocar un área de servizo. De momento non semella que a concesionaria teña interese (alúmenos urxente) en poñerse mans á obra mais a vía de acceso e o terreo están listos. Aí é onde o Concello de Barreiros ten que situar a súa Oficina de Turismo, un lugar inmellorábel e coido non moi difícil de negociar coa entidade que corresponda.
Sabendo que nin o Concello de Barreiros nin outros están para moitos gastos, considero que a instalación dunha caseta rústica de madeira non supón un forte investimento que incluso podería ser O euros contando coa axuda da Deputación, da Xunta ou da Hostalería Local.
En canto ao persoal, non vexo tampouco a necesidade de contratar. Dentro do abundante cadro de persoal da entidade local hai que escoller unha persoa cuns mínimos coñecementos do Concello, da súa historia, da súa xeografía, da súa oferta hostaleira, das súas praias, dos seu patrimonio e de tódolos eventos que se celebran, con independencia de que o promotor sexa o Concello ou outros colectivos, asociacións ou particulares.
24 mar 2013
Sobre a utilización de imaxes da LNB por parte da Xunta
![]() |
| Foto: XUNTA DE GALIZA |
O xoves 21 celebrouse en Lugo, no Auditorio do Edificio Administrativo da Xunta, a gala dos Premios Deporte Galego 2012. Fixéronse entrega de galardóns a diversos deportistas, asociacións e eventos, algúns máis ou menos discutibles.
En calquera caso durante a presentación da Mención Especial á Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional utilizáronse imaxes que son propiedade da Liga Nacional de Billarda (LNB).
Tendo en conta que a LNB, nos seus case 10 anos de historia, non ten nin tivo ningunha relación coa citada Asociación, PEDIMOS explicacións públicas sobre o uso sen permiso e sen mencionar a súa orixe deste material usado na Gala.
Queremos que a Xunta de Galiza nos aclare o que aconteceu para a utilización de xeito ilegal do noso material audiovisual.
Solicitamos aos portavoces dos grupos parlamentarios que dirixan a pregunta ao Secretario Xeral para o Deporte, señor José Ramón Lete Lasa.
En ningún caso imos renunciar, desde a LNB, a defender os nosos valores, o noso patrimonio e o noso pedazo de historia conquerida logo dunha década de sangue, suor e bagoas.
Pola dignidade do noso deporte nacional, Billarda Sempre!
20 mar 2013
A Xunta premia a Vuelta Ciclista a España como mellor evento deportivo galego 2012
O vindeiro xoves 21 de Marzo, a Xunta de (cada vez menos) Galiza vai celebrar en Lugo a gala de entrega dos Premios ao Deporte Galego 2012.
O xurado presidido polo Secretario Xeral para o Deporte, José Ramón Lete Lasa, inimigo declarado das seleccións galegas, considerou oportuno outorgar o premio ao Mellor Evento Deportivo Galego 2012 á "Vuelta Ciclista a España".
Xa non debería engadir máis a esta entrada porque non precisa de moita análise. Cualificase por si soa.
Mais, de onde carallo sacaron tanto descerebrado para formar o xurado? Que ten que ver a Vuelta Ciclista a España co deporte galego? Hai algún evento deportivo máis españolista e colonial que a Vuelta?
Todos sabemos que o señor Lete Lasa chegou á Xunta escapando do goberno de Esperanza Aguirre cando o seu nome empezou a sonar no caso GÜRTEL. Feijóo recolleuno e protexeuno. Dende aquela, coa súa mentalidade centralista, nada fixo a prol da promoción dos nosos deportistas e deportes.
Poucos saberedes que este individuo é o culpable de que aínda, a día de hoxe (e para 2014 fará 10 anos) non exista a Federación Galega de Billarda promovida pola LNB.
A gala do deporte é outra provocación máis da Xunta que non debería quedar sen resposta.
A LNB recibiu este Premio no ano 2007 por mérito propio e non nos agachamos a mendigalo diante de ninguén. Proba dilo é o discurso histórico que Xermán Viluba pronunciou naquela tarde noite na Coruña diante dos que estabamos presentes.
A Vuelta Ciclista a España fora da Galiza!
Pola dignidade do xogo e do deporte tradicional , Billarda Sempre!!
15 mar 2013
28 feb 2013
Os riscos laborais e a Delegada da Xunta
Di o currículo de Raquel Arias que estudou xornalismo na Complutense e que a súa vida laboral no mundo real é máis ben escasa: tres anos de redactora na Radio Galega e pouco máis. Logo xa pasou a formar parte do colectivo de políticos profesionais, bípedes parasitos que non teñen mellor xeito de gañar o salario, alúmenos con tanta facilidade.
A señora Arias foi alcaldesa de Sober polo Partido Popular desde 1999 ata 2009, foi deputada provincial entre 1999 e 2003 e entre 2007 e 2008. Vogal do Comité Executivo do PP de Galiza, vicesecretaria do PP de Lugo, presidenta local do PP de Sober. Coordinadora autonómica en Igualdade e, de 2008 a 2009, deputada estatal por Lugo no Congreso dos Deputados.
Actualmente desempeña o cargo de Delegada Territorial da Xunta de Galiza en Lugo.
Onte clausurou, na cidade amurallada, a xornada de "Accidentes laborais no proceso edificatorio" defendendo a labor da Xunta en materia de prevención da seguridade no traballo con unha aseveración que me chocou dabondo: "os accidentes laborais rexistrados en Galiza descenderon máis dun 53% nos últimos catro anos". Todo isto, por suposto, grazas aos diferentes programas acometidos polo goberno Feijóo en materia de prevención de riscos.
Unha de dúas, ou é unha inconsciente ou nos quere tomar o pelo. A siniestralidade laboral na construción diminuíu porque as políticas que aplica Feijóo e Rajoy son un risco para o emprego. Miles de traballadores do sector xa están no desemprego, logo o índice de siniestrabilidade ten que baixar aínda que se relaxasen as prácticas preventivas.
Na súa función de Delegada da Xunta que se dea un paseo polo mundo real e vexa como está o sector da construción ... e non lle fai falla andar moito, ten obras e locais parados ao carón da Delegación en Lugo.
Se cadra pasáronlle mal os apuntes para pechar o acto porque ela non era a encargada. A tarefa correspondía a Beatriz Mato, conselleira de Traballo, tal como podedes comprobar neste documento da Fundación MUSAAT.
16 feb 2013
28F Día Mundial das Enfermidades Raras. Acompaña á FEGEREC por toda Galiza
O Día Mundial das Enfermidades Raras celébrase tódolos anos o 28 de febreiro coa intención de sensibilizar á sociedade e ás institucións sobre estas doenzas. As enfermidades raras non son rendibles para as grandes compañías farmacéuticas polo que non se estudan nin se investigan dabondo xa que pesa máis o beneficio económico que o benestar dunha persoa.
A Federación Galega de Enfermidades Raras e Crónicas (FEGEREC) vai realizar unha intensa campaña nesa xornada por toda Galiza para informarnos e alertarnos sobre a problemática desta patoloxía. A Federación ten a súa sede no Centro Municipal de Enfermos Crónicos Domingo García Sabell (2º fase do polígono de Elviña) da Coruña e está formada por:
Asociación Gallega de Ataxia
Asociación Gallega contra la Fibrosis Quística
Asociación Coruñesa de Esclerosis Múltiple
Asociación Galega de Esclerosis Lateral Amiotrófica
Asociación Galega de Lupus
Asociación Gallega de Afectados de Retinosis Pigmentaria
Asociación Galega de Linfedema
Delegación Gallega de Asociación Nacional de Amigos de Arnold-Chiari
A FEGEREC ten programado para o xoves 28, con motivo deste día internacional, diferentes mesas informativas por todo o País
A Coruña (rúas, Novos Ministerios, Hospital Materno, Ventorrillo)
Feira de Carballo
Santiago de Compostela (Praza Roja e CHUS)
Lugo (Praza do Concello e HULA)
Monforte (Rúa do Cardeal)
Pontevedra (Praza da Ferrería)
Vigo (CHUVI)
Ourense (Rúa do Paseo e CHOU)
Ademais prolongarase o venres 1 de Marzo en:
Ferrol no Supercor
Feira de Betanzos
E sábado 2 de Marzo en:
A Coruña (Carrefour, Alcampo, Marineda City, Los Rosales,Espacio Coruña)
Ferrol (Odeón)
Lugo (Carrefour e As Termas)
Santiago de Compostela (As Cancelas)
Feira de Vilagarcía
Pontevedra (Carrefour)
Ourense (Carrefour)
E o domingo 3 de Marzo en:
Feira de Padrón
Feira de Paiosaco
Feira de Noia
15 feb 2013
Xéranse Caixas B de xeito oficial?
O Concello de Lugo presume da súa transparencia. Certo é que o documento "Índice de Transparencia 2012", sobre a xestión municipal nas 110 cidades máis grandes do estado español, dálle unha nota de 86,3 puntos sobre 100 posibles. Convertese deste xeito, segundo os analistas, na cidade galega máis "transparente".
Transparentes si que son. Por iso aprendemos que en pleno municipal aprobaron destinar aos grupos políticos con representación (PSdG, PPdeG e BNG) 380.400 euros para gastos, dos cales o 70%, 266.280 euros, non precisan xustificación de ningún tipo.
Ao PPdeG dáselle 126.000 euros; ao PSdG, 152.400 e ao BNG, 66.000. A parte é o propio Concello o que paga os gastos básicos das oficinas dos grupos políticos, tales como a luz, o teléfono, o papel, etc.
Coa que nos está a caer encima está decisión é unha tolemia. Trátase de cartos dos cidadáns e, polo tanto, é necesario a súa xustificación. Non serve a declaración responsable dos portavoces dos respectivos grupos. Os veciños de Lugo, e tamén os do resto da Galiza, temos dereito a saber o que se fai coa totalidade do montante, euro a euro.
Co caso Bárcenas na picota, decisións deste tipo semellan outórgalle carácter oficial a un sistema xerador de caixas "B".
4 feb 2013
O PP de Lugo tirando de retranca
O PP de Lugo, comandado polo senador José Manuel Barreiro do grupo "a min non me consta" é galego sen discusión. Por iso tiran de algo tan noso como a retranca para nomear ao seu XVI Congreso Provincial que celebrarán en Burela o día 2 de Marzo.
"Sigamos Avanzando", o slogan escollido é todo un exercicio de retranca, unha combinación do absurdo que trata de confundir coa realidade que vivimos.
Quen sigue avanzando? Serán os afiliados ao PP de Lugo e, non todos, que hai moito sádico pola vida.
Cara a onde avanzan? Directos ao pozo mouro que en principio non sería moi preocupante senón fose porque arrastran os valores democráticos e sociais conquistados.
Como seguen avanzando? Austeridade e capitalismo salvaxe. A cidadanía é só unha ferramenta que se controla coa aplicación de fortes doses destas receitas.
En fin, no PP de Lugo son uns cachondos, cando menos seguen avanzando ironicamente.
3 feb 2013
Descubrindo as Cooperativas en Portomarín
"Descubre as cooperativas" é unha exposición itinerante organizada pola Dirección Xeral de Traballo e Economía Social da Consellería de Traballo e Benestar.
A mostra busca presentar as potencialidades e solucións que ofrecen as cooperativas como un modelo empresarial que, pola súa versatilidade e capacidade de adaptación, está a demostrar ser capaz de manter e crear empregos na actual situación de crise económica.
A exposición dará conta dos elementos clave do modelo cooperativo, a saber, tipos de cooperativas, como funcionan, valores que defenden, apoios que hai para o emprendemento cooperativo, etc.
Logo de terse celebrado noutros sitios, agora achégase a Portomarín desde o próximo martes, día 5 de febreiro, e ata o venres día 8, na Casa da Cultura.
Máis información AQUÍ
Suscribirse a:
Entradas (Atom)















.jpg)







